18 نوامبر 2022 - یک مطالعه ی جدید توسط محققان دانشگاه علوم بهداشتی آریزونا نشان داد که داروهای ضد هایپرگلایسمی مورد استفاده برای درمان دیابت نوع 2، منجر به افزایش خطر ابتلا به مولتیپل اسکلروزیس(ام اس) در افراد بالای 45 سال، به ویژه در میان زنان می شود، در حالی که قرار گرفتن افراد کمتر از 45 سال در معرض داروهای ضد هایپرگلایسمی، این خطر را کاهش می دهد.

پرفسور کاتلین راجرز، محقق ارشد این تحقیق و معاون نوروساینس ترجمه ای در مرکز نوآوری در علوم مغز، گفت: یافته‌های ما نیاز به یک رویکرد پزشکی دقیق برای پیشگیری از ام‌اس در این جمعیت‌ آسیب‌پذیر را تقویت می‌کند.

مولتیپل اسکلروزیس(MS) ، یک اختلال عصبی خودایمنی غیرقابل پیش بینی است که بر سیستم عصبی مرکزی تأثیر می گذارد و منجر به ناتوانی شدید جسمی و شناختی می شود. تخمین زده می شود که نزدیک به 1 میلیون بزرگسال در ایالات متحده و بیش از 2.8 میلیون نفر در سراسر جهان با ام اس زندگی می کنند.

شواهد فزاینده ای وجود دارد که نشان می دهد در افراد مبتلا به دیابت نوع 2، اختلالات متابولیک و ام اس از طریق یک محرک مشترک با افزایش خودایمنی به هم مرتبط می شوند. این موضوع تاثیر درمان های ضد هایپرگلایسمی مورد استفاده برای درمان دیابت نوع 2، از جمله انسولین را بر بروز ام اس، زیر سوال می برد.

پرفسور راجرز، گفت: تحقیقات قبلی اثر محافظت عصبی داروهای ضد هایپرگلایسمی را در بیماری آلزایمر و سایر زوال عقل‌های مرتبط نشان داده است. ما می‌خواستیم تفاوت‌های سنی و جنسیتی را برای MS، به ‌ویژه در بین مردان و زنان زیر 45 سال مبتلا به دیابت نوع 2 بیشتر بررسی کنیم.

محققان دریافتند که مردان بالای 45 سال افزایش اندک اما قابل توجهی را در خطر ام اس دارند و زنان بالای 45 سال افزایش قابل توجهی را در بروز ام اس پس از قرار گرفتن در معرض داروهای ضد هایپرگلایسمی نشان دادند. علاوه بر تفاوت های سنی، تجزیه و تحلیل خطر بر اساس گروه دارویی نشان داد که قرار گرفتن بیماران بالای 45 سال در معرض انسولین، با افزایش بیشتر این خطر در مقایسه با سایر درمان ها، همراه بود.

در بیماران کمتر از 45 سال، قرار گرفتن در معرض داروهای ضد هایپرگلایسمی از فرد در برابر بروز ام اس محافظت می کند.

این مطالعه از یک پایگاه داده ی مطالبات بیمه ای مستقر در آمریکا شامل 151 میلیون شرکت کننده برای شناسایی بیش از 5 میلیون بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 و ام اس زودرس یا دیررس استفاده کرد. محققان داده ها را بر اساس سن - بیمارانی که قبل یا بعد از 45 سالگی مبتلا به دیابت نوع 2 تشخیص داده شده بودند - و جنسیت برای رمزگشایی عوامل ایجاد کننده ی خطر ام اس در هر دو جمعیت، به ویژه در زنان بالای 45 سال، بخش بندی کردند.

این مقاله با عنوان «تفاوت‌های سنی و جنسیتی در مواجهه با داروهای ضد هایپرگلایسمی و خطر تشخیص جدید مولتیپل اسکلروزیس در بیماران دیابتی نوع 2 با امتیاز گرایش همسان» اخیراً در مجلهHeliyon  منتشر شده است.

منبع:

https://www.sciencedaily.com/releases/2022/11/221118144113.htm